با تو گفتم یک سخن از خستگی
روز گار عشــــق ما کوتاه بود

اولــــش با بیقراریـــــــهای دل
آخرش با بغض ما همـــراه بود

حسرت دیدار کوتاهی به شـوق
در کنارش سوز صدها آه بــود

شاهد چشمان سرخ از گریه ها
جان غمگین و صبور ماه بــود

بودن و دل بستـن و تنهـــا شدن
شهوت یک فکر بس بی راه بود

باز گرد و خاک سرخ عـشق ما
بر تن ســـرد و سیــــاه راه بود

عـــمر کـــوتاه رسیدنهــــای ما
همچو کوهـــی در کنار کاه بود

هم به تو ، هم جانم امیّدم که گفت

عشق ما بر دیگری گمـــراه بود
-------------------------------------------------------

چرا من؟

                                          -------------------------------------------------------

(بـی تــو دنـــیا بر ســرم آوار شـــد
بیـــــن ما هر پنـــــجره دیـــوار شد)

عشق و غـــم در امتـــداد بی کــسی
روز و شب در بـــین ما تــکرار شد

صحبـــت از دل واپســــیهای ســیاه
باز هـــــــم آویــــزه ی پنـــــدار شد

چـــشم تـــــنگ حادثه از پشـــت غم
بر کتـــاب عشــــــق ما بیـــــدار شد

خانــه ی دل تا به تاریــــکی رســـید
نام آن هـــــم مخـــــزن اســــرار شد

باز هم تاریـــــخ عشقــــــم سر رسید
نام مــن در پیــــش تــو ســــربار شد

عاشــــقی کردم که عقلـــم پرکشــــید
جان مـــــجنونم ز غــم هشـــــیار شد

عــــشق ارزان بود و دل بی اختـــیار
جـــان خـــود را معنــــی ایثـــــار شد

گرچه دل در سوگ خونین بود و مرد
ای دریــــــغا مـــــرگ او انکــــار شد

خـاطــــــرات الـــــتهاب ســـــبز مــــا
عاقبـــــت بر خـــاک هــــر دیــوار شد

تا که سر جنــــــباندم اینجا عشق رفت
جـــــان پاکــــــم تشنــــه ی د یدار شد


شاعــرم صـــــد شعر دیــوان امیــــــد
تا کـتابش گـــور ایـــــن افکــــار شــــد